در اوایل عهد اسلامی جهت تزیین بناها از آجرکاری و گچبری استفاده می شد. اما به تدریج استفاده از کاشیکاری در سردرها، محراب ها و گنبد ها رایج گردید.
دوره ی سلجوقی از اولین دوره های رایج شدن کاشی سازی در ایران است که در اغلب نقاط کشور به این صنعت می پرداختند ولی کاشان دارای اهمیت خاصی بود که تمام مصالح لازم در حوالی آن به دست می آمد

رنگ ‌هایی مثل کرم، آبی،فیروزه‌ای،لاجوردی و کبالتی به رنگ های لعاب ها افزوده شد تکنیک لعاب تک‌ رنگ رنگ ‌آمیزی زرین ‌فام و رنگ آمیزی مینایی روی لعاب سه نمونه اصلی تکنیک این عصر است

نقوش کاشی های مساجد و مکان های متبرکه، بیشتر از نباتات و گاه حیوانات است. در این دوره از کاشی زرین فام استفاده شده که رنگ زرین را بیشتر به زمینه های فیروزه ای و سبز به کار برده اند

در دوره ی سلجوقی نیز نوعی کاشی به نام خشت کاشی به کار می رفت که به وسیله ی قالب زدن ساخته می شد و اکثراً به شکل هندسی بود. شکل های متداول تر بیشتر صلیب و ستاره هشت پر هستند

کاربرد این نوع کاشی ها بیشتر در کتیبه ها بود که اکثراً با خط نسخ و یا تعلیق بر روی آن ها عباراتی نوشته اند. مسجد سید اصفهان، گنبد قرمز مراغه و مسجد جامع گناباد نمونه بناهای کاشی شده در دوره سلجوقی هستند

نام تابلو : کاشی کاری
میزان نخ مصرف شده : حدود ۱۷۰۰ متر
رنگ نخ : قهوه‌ای ، طلائی ، آبی ، فیروزه‌ای
مدت زمان اجراء کار : سه ماه و نیم